Pomysłodawczynią i główną realizatorką kolejnych edycji Wrocławskiej Księgi Pamięci jest dziennikarka, była radna miejska Wanda Ziembicka-Has. Na kolejnych kartach symbolicznej księgi uwieczniane są osoby, które swoim życiem, pracą i osiągnięciami przysłużyły się miastu i stanowią jego dumną wizytówkę. Dotychczas przy okazji WKP uhonorowano między innymi najstarszą, 109-letnią wrocławiankę Marię Olszewską, artystów Opery Wrocławskiej Teresę Kujawę i Franciszka Knapika czy znanego reżysera Sylwestra Chęcińskiego.
Piękna karta wrocławskiego teatru
Międzynarodowy Dzień Teatru stał się okazją do przywołania zawodowych osiągnięć nestorów wrocławskiego teatru: Reny Mireckiej – aktorki Teatru Laboratorium Jerzego Grotowskiego, Jadwigi Skupnik-Kurowskiej – aktorki Teatru Polskiego oraz Bolesława Abarta – aktora Wrocławskiego Teatru Współczesnego. Wszyscy oni otrzymali medale Zasłużony dla Wrocławia, które w imieniu miasta wręczył Jacek Sutryk, dyrektor Departamentu Spraw Społecznych UMW.
Swoje wyróżnienia przygotowało również Towarzystwo Miłośników Wrocławia. Złote Odznaki TMW, od prezesa Towarzystwa Zbigniewa Magdziarza, odebrali: Janusz Jasiński – dyrektor naczelny Wrocławskiego Teatru Lalek, Zbigniew Jędrychowski – kierownik archiwum Instytutu im. Jerzego Grotowskiego i Bruno Chojak – archiwista z tego Instytutu, a także Ditte Berkeley-Schultz – reżyserka i współzałożycielka teatru ZAR.
Własną nagrodę ufundowała także twórczyni Wrocławskiej Księgi Pamięci – symboliczny górniczy kask Wanda Ziembicka-Has przekazała na ręce przedstawicieli Teatru Polskiego w Podziemiu.
Laudacje i pieśni w Muzeum Teatru
Zebrani na uroczystości wysłuchali laudacji wygłoszonych na cześć laureatów, podziękowań, a także pieśni, którymi aktorzy teatru ZAR ubarwili 6. edycję WKP.
Teatr ten, kierowany przez Jarosława Freta, ma główną siedzibę w Instytucie im. Grotowskiego. Stworzyli go stażyści, prowadzący badania nad muzyką tradycyjną. W swoich przedstawieniach ZAR ożywia zabytki polifonicznej wokalizy, a jego członkowie m.in. odbywają etnomuzykologiczne podróże, prowadzą warsztaty i pracują nad widowiskami. W swoich przedstawieniach sięgają do najstarszych form teatralnych, jeszcze nim w teatrze nastąpił podział na style i gatunki, kierując się ku sakralnemu wymiarowi widowiska.
